Η επιστροφή της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη στον ρόλο της Μήδειας σφραγίστηκε από ενθουσιώδεις αντιδράσεις: το κοινό τη χειροκρότησε όρθιο για περισσότερο από 10 λεπτά σε δύο κατάμεστους ιστορικούς χώρους της Αθήνας. Οι παραστάσεις που άνοιξαν το καλοκαίρι, σε σκηνοθεσία Nikita Milivojević, επιβεβαίωσαν την αναμενόμενη αποδοχή, με συνεχόμενα sold out και σχεδόν 6.000 θεατές στους Βράχους «Μελίνα Μερκούρη» και στον λόφο του Λυκαβηττού.
Η παράσταση, που παράγεται από τον πολιτιστικό οργανισμό "Λυκόφως" του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου και πρόκειται να περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα, προτάσσει μια ποιητική και ταυτόχρονα τολμηρή προσέγγιση του αρχαίου μύθου. Η σκηνοθετική ανάγνωση του Milivojević διατηρεί τον κλασικό κορμό του έργου, αφήνοντας όμως χώρο σε μνήμες και εικόνες που επιστρέφουν ως εσωτερικές αναπαραστάσεις της ηρωίδας, φωτίζοντας την πορεία προς την προσωπική κάθαρση.
Στο καλλιτεχνικό σύνολο αναδείχτηκαν επίσης οι ερμηνείες της Ρένης Πιττακή, του Λάζαρου Γεωργακόπουλου, του Άρη Λεμπεσόπουλου και του Τάσου Σωτηράκη, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του 12μελούς θιάσου. Η μουσική ατμόσφαιρα και η αισθητική της παραγωγής συντέλεσαν σε μια εμπειρία που πολλοί θεατές περιέγραψαν ως μυσταγωγική.
Σημεία ενδιαφέροντος της παραγωγής
- Σκηνοθετική προσέγγιση: καθαρότητα και εσωτερική ένταση από τον Nikita Milivojević.
- Καλλιτεχνική σύνθεση: συνδυασμός ερμηνειών, μουσικής και αισθητικής για τον φωτισμό της ανθρώπινης πλευράς του μύθου.
- Προβολή και απήχηση: συνεχόμενα sold out και πλήθος θεατών σε ιστορικούς χώρους.
Η παρουσίαση της Μήδειας από διεθνή σκηνοθέτη με βαθιά σχέση προς την ελληνική γραμματεία καταδεικνύει την παγκόσμια απήχηση του αρχαίου δράματος, ενώ η επιλογή να διασώζεται ο κλασικός άξονας του κειμένου επιτρέπει στην παράσταση να συγκρατεί την τραγική ουσία του μύθου χωρίς να τον μεταθέτει απλώς σε μοντέρνα εκδοχή.
| Στοιχείο | Πληροφορία |
|---|---|
| Σκηνοθεσία | Nikita Milivojević |
| Παραγωγή | Οργανισμός «Λυκόφως» (Γ. Λυκιαρδόπουλος) |
| Θίασος | 12 μέλη |
| Θεατές στα δύο ανοίγματα | περίπου 6.000 |
Η επιτυχία στις πρώτες παραστάσεις δημιουργεί προσδοκίες για την υπόλοιπη περιοδεία, καθώς και για τη διατήρηση του διαλόγου γύρω από τον τρόπο με τον οποίο οι σύγχρονες θεατρικές προσεγγίσεις μπορούν να αναδείξουν την ανθρώπινη διάσταση των αρχαίων μύθων. Σε μια εποχή όπου το κοινό αναζητά αληθινές συγκινήσεις και βαθύτερη σύνδεση με την τέχνη, η παράσταση φαίνεται να καλύπτει αυτό το κενό, προσφέροντας ένα έργο που συνδυάζει σεβασμό προς το κείμενο και σύγχρονη αισθητική προσέγγιση.
Η αποδοχή από το κοινό, με το παρατεταμένο χειροκρότημα, δεν αποτελεί μόνο αναγνώριση της ερμηνείας της Καραμπέτη, αλλά και δείγμα της ανάγκης για παραστάσεις υψηλών προδιαγραφών που ανανεώνουν τον δημόσιο διάλογο για την κλασική κληρονομιά και τη θέση της στον σημερινό πολιτιστικό χάρτη.
