Μια σπάνια ανάγνωση του προσωπικού αρχείου
Η μουσικοθεατρική παράσταση «Ό,τι Μένει Ανθρώπινο» επιχειρεί να αναδείξει όψεις του ποιητικού και μουσικού λόγου που συχνά παραμένουν κρυμμένες στον χώρο του προσωπικού αρχείου. Στην καρδιά της πρωτοβουλίας βρίσκεται το υλικό του Μάρκου Δραγούμη, μουσικολόγου, ερευνητή και δημιουργού· για πρώτη φορά παρουσιάζονται δημοσίως συνθέσεις για πιάνο και μελοποιήσεις ποιημάτων των Ανδρέα Εμπειρίκου και Νάνου Βαλαωρίτη, που φωτίζουν την πολυπρισματική δημιουργική του ταυτότητα.
Η παράσταση δεν περιορίζεται στη μελοποίηση· συνδυάζει μουσική, ποίηση και θεατρική αφήγηση, μετατρέποντας σε σκηνικές εικόνες μνήμες, επιστολές και ημερολόγια από τον ιδιωτικό κόσμο του Δραγούμη. Η ζωντανή επαφή με το οικογενειακό αρχείο προσδίδει στη σκηνική αφήγηση έναν βιωματικό χαρακτήρα, που επιτρέπει στο κοινό να προσεγγίσει το έργο μέσα από προσωπικούς αφηγηματικούς τόπους.
Δημιουργική ομάδα και ερμηνεία
Η σκηνοθετική επιμέλεια και η δραματουργική προσέγγιση υπογράφονται από την Πηνελόπη Φλουρή. Στην εκτέλεση και την ερμηνεία συμμετέχουν η πιανίστα Masa Josilo και η ερμηνεύτρια-δημιουργός Φένια Χρήστου, ενώ η αφήγηση και η επεξεργασία του αρχείου ανήκουν στον Φίλιππο Δραγούμη. Επιπλέον, η παράσταση ενισχύεται από τις παρουσίες της Ναταλίας Δραγούμη στην ερμηνεία και του Πέτρου Κολοτούρου στο live video.
- Σκηνοθεσία – Δραματουργία: Πηνελόπη Φλουρή
- Αφήγηση – Αρχειοθετική επεξεργασία: Φίλιππος Δραγούμης
- Ερμηνεία: Ναταλία Δραγούμη
- Μουσική επιμέλεια: Φένια Χρήστου (τραγούδι, αυτοσχεδιασμός), Masa Josilo (πιάνο)
- Live Video: Πέτρος Κολοτούρος
Η παραγωγή φέρει την υπογραφή της ΑΜΚΕ ΚΡΟΜΑ με διεύθυνση παραγωγής από τον Γιάννη Σπανούδη, καθώς και στοιχεία σκηνοθετικής βοήθειας και τεκμηρίωσης (βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Μακούρινα, φωτογραφίες: Βαγγέλης Ευαγγελίου).
Πολιτιστική αξία και προσέγγιση
Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται μια αισθητική που συνδυάζει τον εξπρεσιονισμό με ιμπρεσιονιστικές επιρροές, ενώ δεν απουσιάζουν αναφορές τόσο στην παράδοση όσο και στην τροπική μουσική. Η επιλογή του υλικού και η προσέγγισή του αποκαλύπτουν έναν καλλιτεχνικό πυρήνα που αναζητά την αλήθεια του προσωπικού βίου πέρα από «δεσμευτικά κοινωνικά και καλλιτεχνικά πλαίσια», όπως διαφαίνεται στο αρχειακό υλικό.
Η πρόσκληση στο κοινό είναι ουσιαστική: η είσοδος στην παράσταση είναι ελεύθερη, γεγονός που διευρύνει την πρόσβαση σε αυτό το μοναδικό πολιτιστικό γεγονός και ενισχύει τον δημόσιο χαρακτήρα της αρχείου-τεκμηρίωσης. Η παρουσίαση τέτοιου υλικού σε δημόσιο χώρο λειτουργεί ως υπενθύμιση της αξίας της αρχειοθέτησης και της κοινής μνήμης για τη διατήρηση και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Η παράσταση αποτελεί μια ευκαιρία για επαφή με έργο που μέχρι σήμερα δεν είχε λάβει τη σκηνική προβολή που του αρμόζει, και για αναστοχασμό πάνω στις μορφές της δημιουργικότητας που προκύπτουν όταν το προσωπικό αρχείο γίνεται πηγή νέας καλλιτεχνικής αφήγησης.
